Met de camper weg...

We zijn onderweg!

Gisteren hebben we Chris en Tessa gedag gezegd en zijn we 's middags om 1300 gaan rijden richting het zuiden van het Noordereiland.

We hebben besloten om de eerste tijd naar het zuidereiland te gaan, net voor Oud en Nieuw zijn we terug in Thames

Onderweg zijn we door spectaculair landschap gereden, het is zo prachtig mooi hier.

Je verbaasd je elke keer weer als je een bocht om komt en er weer een landschap te zien is waar je mond van open valt.

We proberen het elke keer tevergeefs te fotografen, maar dat gaat gewoon voor geen meter, het komt niet over op de foto.

Ons campertje rijdt als een speer, lust een beste slok benzine, maar dat geeft niet want de benzine kost bijna de helft van wat het kost in Nederland.

We sliepen gisteren op de D.O.C camping, en dat is eigenlijk een soort door de gemeente opgezet stukje land waar je vrij mag kamperen met water en een toilet.

Zuidelijk van Lake Taupo ligt een National Park met een berg die helemaal onder de sneeuw ligt. Daar aan de voet lag ons campingkje. Een ongelofelijk uitzicht!

Vanochtend vroeg weer wakker, we gingen mooi op tijd weer rijden richting het zuiden, en door wat navigatie foutjes kwamen we op een landweggetje uit dat weliswaar heel traag, maar met adembenemende uitzichten ons naar het zuiden voerde. Iris was heel snel over haar dagelijkse ochtend humeur heen!

Onderweg kwamen we in een stoffig dorpje "Foxton" genaamt opeens een Nederlanse windmolen tegen, heel erg raar om dat te zien. We hebben er heel even de toerist uit gehangen om daarna snel weer verder te rijden.

Bij een bergsport/kampeer winkel hebben we toch maar een extra warme trui gekocht. We hadden ons een beetje verkeken op de "warmte" die er 's avonds nog lang niet is.
Verder richting Wellington werd het niet speciaal mooier qua uitzichten.

In Wellington hebben we het campertje maar op een parkeerplek gezet, en zijn we onze tijd maar wat gaan doden tot we vanacht de ferry kunnen nemen naar Picton op het zuidereiland. Ik hoop dat ik op de ferry nog een tukkie kan doen. Iris neemt het er van en ligt al lekker te knorren naast me terwijl ik op een "geleend" draadloos netwerk ons weblog wat bijhoud.

Tot snel, en tjsa je weet nooit wanneer we weer internet hebben.