Zuider Eiland Avontuur is voorbij

We zijn weer in Thames, op het Noordereiland.

Onze laatste tijd op het zuidereiland was helemaal te gek!

We hebben "op de camping" gestaan in de buurt van Kaikoura, waar we meerdere leuke mensen hebben ontmoet.

We reden per toeval deze camping op, omdat we op zoek waren naar een mooi plekje om te lunchen.

Toen we bij het hellinkje aan kwamen was er net een man bezig zijn bootje uit het water te trekken, hij bood ons twee "crayfish" aan die hij wel stiekum tegen een zacht prijsje aan ons wilde verkopen. We gingen uiteraard gretig op zijn aanbod in.

We waren het er snel over eens: we gaan hier op deze camping kerst vieren.

Onze buurman was een aardige man die we meteen "Burt Munro" noemden (The worlds fastest Indian)

Hij wilde ons wel helpen met het klaar maken van de crayfish

Zoals je ziet past zo'n beest dus niet in de gemiddelde camper pan.

Gelukkig had "Burt" een "rig" waar hij al zijn crayfish in kookte en wilde die wel aan ons lenen, en dan ook ons instrukties geven hoe en wat je zo iets dus doet.

's Avonds aten we een godenmaal.

De volgende dag besloten we nog een dagje te blijven.

We hadden inmiddels al contact met de overburen gemaakt, Maori's

Zij gingen "Paua" duiken en Iris mocht wel mee doen. Ze hadden een wetsuit over en Iris had een duikbril en snorkel gehuurd.

Op de rotsen zitten deze paua's en het liefst onder het kelp lekker verborgen voor "paua-duikers"

Zodra je de Paua met een mes van de rots hebt geplukt ( je moet met een bot mes de paua bij verassing van de rots ploppen", zodra hij/zij door heeft dat je plannen hebt om hem/haar er vanaf te trekken zuigt ie zich helemaal vast op de rots, dus snelheid is HEEL belangrijk.) word het schelpdier uit zijn prachtige schelp getrokken en schoon gemaakt. Ze zijn pikzwart en zien er niet erg smakelijk uit. Daarna worden ze met een vork 20 keer doorprikt om ze mals te maken en in dunne reepjes gesneden. Daarna worden ze doodnormaal in de roomboter kort gebakken en opgegeten met wat citroensap en zout.

Heel erg lekker!

Ook werden we door de maori's verrast met wat zeeegel, dat is een delicatesse die niet aan mij en Iris besteed is, ik geloof dat je daar voor geboren Maori moet zijn. Allereerst stinkt het VERSCHRIKKELIJK, en smaakt het zout en naar kots ofzo. Ik hoefde in ieder geval geen tweede portie.

Na de kerst zijn we richting de ferry gereden en hebben in de buurt van Picton nog wat genoten van het lekkere weer (ahum). Hier in Nieuw Zeeland kan het best wel een HELE dag regen. En dat was het geval. Film kijken in het campertje is best leuk!

De volgende dag zijn we naar de ferry gereden en 's middags voeren we terug naar het Noorder eiland. 's Avonds nog wat rondgelopen in Wellington, maar alle winkeliers hadden besloten dat na de kerst er nog wel een vrij dagje aan vast geplakt kon worden.

De volgende ochtend zijn we in een ruk terug naar Tessa gereden.

Hier een klein album van wat leuke foto's

Dunedin

Na bijna 3 weken in de "natuur" geweest te zijn, zijn we gisteren voor het eerst weer in een grote stad beland.

We zijn in Dunedin, een voor Nieuw Zeelandse begrippen grote stad.

Gisteren even in de pub geweest en een biertje gedronken en daarna met de luxe van een bed op straat gaan slapen in het campertje, wel jammer dat er veel verkeer in zo'n stad is want vrachtwagen en zo maken veel herrie. Of zou het zijn omdat we gewoon geen geluid meer gewend zijn na al die rust in de natuur.

Vandaag gaan we misschien langs een vriendin van Iris die hier woont. Gezellig!

Volgende keer meer tijd voor verhalen en foto's

Peddelen op zee met mooie uitzichtjes

We zijn bijna in het Zuiden, en toch hebben we besloten om ons te laten vangen in Nieuw Zeelands nationale "Tourist Trap"

We zijn naar Milford Sound gereden, een mini plaatsje in de Nieuw Zeelandse fjorden.

Een echte plek voor kuddes Japanners in tour bussen,rijen campers en huurauto's.

We wilden al een tijd graag op zee kayakken, nu hadden we besloten dat het maar moest gebeuren.

Na een halve dag wikken en wegen, toch maar wat geld over de balk gesmeten, want tsja dit soort tripjes zijn nou eenmaal niet goedkoop. Achteraf was ik blij dat we het toch gedaan hadden, maar ja ons binne suunige Hollanders he?

's Middag werden we in een pakje gehesen met waterdichte mouwen en een soort rokje dat later over het gat in de kayak gaat en zodat je dus niet vol met water loopt, een soort spat zeiltje als het ware.

Onze gids was "Dan", en hij peddelde al een tijdje rond in de fjorden van Milford Sound, een erg leuke vent die veel wist te vertellen.

Eers gingen we met een speedboot het fjord in en werden we halverwege er uit gezet, er staat 's middags daar een stevige wind en er tegen in peddelen is een beetje masochistisch, vandaar dat we met de wind mee terug naar het dorpje gingen.

Onderweg kwamen we eerst bij een reuze waterval van 150 meter hoog, waar je met de kayak onder mocht peddelen. Iris en ik als eerste d'r onder, maar da's best heftig! Het waait er namelijk verschrikkelijk en je word er zo maar weer onder weg gedrukt. Ik zag helemaal niks meer en alles was helemaal wit, tot we vanzelf weer achteruit terug geduwd waren.

Ik moest overigens voor in omdat door mijn lengte ik niet achterin kon zitten en dus dan niet kon sturen. Iris werd dus kapitein!

Een stuk verderop lagen er wat pelsrobben te zonnebaden op de rotsen, ze waren absoluut niet onder de indruk van onze aanwezigheid en ze keken niet eens op toen we op 2 meter afstand langs ze peddelden. Wel anders als onze nederlands zeehonden, die vluchten meteen als ze een mens van dichtbij zien.

Na nog een uur verder peddelen zijn we op een kiezelstrandje gestrand, broodje gegeten en drankje gedronken.

Laatste stukje hebben we zelfs nog met een klein lapje zeil terug gezeild.

Het ziet er zo op de foto een beetje lullig uit, en jeroen als redelijk ervaren zeiler kan beamen dat het ook een beetje lullig zeilt... Toch wel heel leuk om een keer te doen!

Jullie kunnen hier nog een paar meer foto's bekijken.

Over rare plaatsnamen

Het gaat lekker, we rijden dagelijks zo'n 200 km richting het zuiden, onderweg lifters mee nemend, want die zijn er genoeg! De arme drommels hebben het niet makkelijk zoals ik al in mijn vorige blogpost had vermeld.

Gisteren hadden we een duits koppel mee, heel aardige mensen, en nog piepjong! 19 en 21.. met z'n tweeen op de bonnefooi door Nieuw Zeeland. We voelen ons een beetje oud als ze ons dat vertellen.

We zijn nu in een heel leuk stadje beland, een beetje een surfers paradijs, maar ik weet niet precies waar ze nou precies surfen, er is namelijk een steenkoud meer en bij een straf windje zal er misschien een golfje ontstaan van een halve meter. Zeker niks om goed op te kunnen golf surfen. Misschien mis ik wat?

De plaatsnamen hier zijn veel oude Maori namen. zoiets als "Wakaka" of "Tongeranui" het probleem is dus dat zulke namen moeilijk te onthouden zijn, zeker als je ze alleen van de kaart leest. Als mensen ons dan vragen waar we vandaan komen vandaag dan staan we vaak zo als: "wanna....uhm" of "totera....blabla" ? met een groot vraagteken boven ons hoofd.

Wat wel een makkelijke naam is is "Haast". Dat juist wat we niet hebben!

tot later....

Zuidelijker en zuidelijker

We gaan langzaam verder richting het zuiden...
Het weer laat ons helaas wat in de steek, jammer genoeg is het vaak bewolkt en 's avonds gewoonweg koud! Onze nieuwe schaapswollen truitjes doen het gelukkig goed.
We hebben nu ook een paar keer gewoon "langs de weg geparkeerd" en dan daar geslapen, dit gaat ook wonderbaarlijk goed, en is natuurlijk gratis.
We hebben al 4 lifters mee genomen, erg gezellig, een paar kiwi's en een paar fransen hebben achter in ons campertje meer gereden naar zuidelijkere bestemmingen.
We vragen ons af waarom hier langs de westkust liften zo moeilijk is, de wegen zijn schaars en iedereen moet langs de zelfde weg naar het zuiden (of noorden).
De jongens die we mee genomen hebben waren verbaasd dat we ze mee namen. Ze waren nog nooit door een campertje mee genomen. Heel raar, er is toch plek zat denken we dan. Misschien hebben de mensen de film "The Hitcher" met Rutger Hauer gezien, en sindsdien zijn ze toch een beetje bang.
Het blijft een risico, maar als Iris en ik een lifter mee nemen, dan zijn we niet erg bang dat hij/zij ons iets gaat doen, tenzij ze een pistool hebben. Maar daar zie ik de hippie lifters niet echt voor aan.
We zijn vandaag en gisteren bij de Franz Jozef en Fox Glaciers geweest. Heel erg indrukwekkend! Het blijft een bizar iets als je ziet hoe zo'n grote ijsmassa traag de berg af glijd.
De gletschers zijn beide aan het "Advanceren" dus betekend dat ze langzaam aan het groeien zijn, een van beide doet dat met een snelheid van 40 cm per dag(!)

Iris is een stukje gaan wandelen richting een heel mooi meer, ik kom zo die kant op als ik het weblog heb geupdate.
Ik ben nu al onze foto's die we gisteren gesorteerd hebben aan het uploaden, zometeen kunnen jullie een webalbum bekijken en ik zal de link hier posten.
Hoge resolutie foto's kunnen in de nabestelling komen.

groetjes Iris en Jeroen

Een webalbum voor tussendoor

Touren langs de kust....

Vanaf de veerboot zijn we 's ochtends om 0600 alvast een stukje richting het Westen gereden om daar nog even een tukkie te gaan doen. Zo midden in de nacht was niet erg fijn.

Vanaf de veerboot zagen we dit:

Het zuidereiland is nog groener en ruiger.

In Picton zijn we nog niet geweest, maar nadat we wakker zijn geworden, zijn we richting de Marlborough Sounds gereden, allemaal eilandjes en peninsula's

Je mond valt elke keer open als je ziet wat een prachtige mooie uitzichten er zijn op elke hoek van de weg.

We zijn naar een kleine camping gereden die aan het water zat in een mooi baaitje, daar hadden ze een warme douche (!) en hebben we lekker zelf wat eten in elkaar geprutst.

Volgende dag waren we weer helemaal fit, en hebben we een schots meisje dat heel stoer op haar fiets over het zuidereiland aan het fietsen was op weg geholpen door haar de steile heuvel die ze anders omhoog moest lopen omdat fietsen gewoon onmogelijk was daar. Ze was heel blij dat we d'r een lift konden geven tot aan de geasfalteerde weg.

Weer verder met de hiace!

We zijn inmiddels fan geworden van de D.O.C. campings, deze campings zijn van de "Department of Conservation" en zijn dus door de overheid gemaakt, er zijn vele van deze hele simpele campings die goedkoop zijn en een hele gave locatie hebben.

een reeks foto's doet verslag:

Gisteren kwamen we in Takaka en Iris wilde eigenlijk door rijden, maar ik wilde eigenlijk wel kijken in her dorpje, bleek het een soort hippie enclave te zijn, met allemaal mensen met dreadlocks en mutsjes van bonte wol. Vol met tatto's en andere piercings, een hele gezellige boel dus.

Lopen we langs een winkeltje waar ze truien verkopen, en Iris is meteen verliefd op een trui die buiten op een pop hangt. Na lang wikken en wegen heeft ze er toch een gekocht. Een prachtige merino wol trui. Daar zal ze nog veel plezier van hebben.

Ze baalde wel dat het zo warm weer was en ze dus niet de trui aan kon doen. Thuis zal het koud genoeg zijn.

Het weer laat zich hier ook van alle kanten zien, regen zonneschijn bewolkt en stralende zonneschijn wisselen zich dagelijks af.

Gisteravond reden we richting het Noordelijkste puntje van het eiland en pikten we een lifter op, hij moest naar een backpackers hostel. Hij vertelde ons over een kroeg die we onderweg al gezien hadden. Er zou vaak een bandje spelen, en iedereen uit de buurt zou daar 's avonds een drankje drinken.

Ook was het volgens hem geen probleem om daar op de parkeer plaats de kamperen! Nou dat was een goed idee, er speelde een heel leuk bandje en toen we net een hapje aan het eten waren, kwamen twee belgen binnen lopen die we ook al eerder tegen gekomen waren bij de veerboot.

Het werd een gezellige late avond met een aantal flessen bier en nodige biertjes.

Heel erg fijn is het om met je camper op de parkeerplaats te staan, zo vanuit de kroeg plop je bed in duiken.

Vanochtend regende het verschrikkelijk, en zijn we terug gereden naar Takaka, daar hebben we ontbeten, en maar eens een draadloos netwerkje gezocht.

Vanavond gaan we verder richting het westen en we zullen wel weer op een D.O.C. camping belanden.

Tot laters mensen!

Met de camper weg...

We zijn onderweg!

Gisteren hebben we Chris en Tessa gedag gezegd en zijn we 's middags om 1300 gaan rijden richting het zuiden van het Noordereiland.

We hebben besloten om de eerste tijd naar het zuidereiland te gaan, net voor Oud en Nieuw zijn we terug in Thames

Onderweg zijn we door spectaculair landschap gereden, het is zo prachtig mooi hier.

Je verbaasd je elke keer weer als je een bocht om komt en er weer een landschap te zien is waar je mond van open valt.

We proberen het elke keer tevergeefs te fotografen, maar dat gaat gewoon voor geen meter, het komt niet over op de foto.

Ons campertje rijdt als een speer, lust een beste slok benzine, maar dat geeft niet want de benzine kost bijna de helft van wat het kost in Nederland.

We sliepen gisteren op de D.O.C camping, en dat is eigenlijk een soort door de gemeente opgezet stukje land waar je vrij mag kamperen met water en een toilet.

Zuidelijk van Lake Taupo ligt een National Park met een berg die helemaal onder de sneeuw ligt. Daar aan de voet lag ons campingkje. Een ongelofelijk uitzicht!

Vanochtend vroeg weer wakker, we gingen mooi op tijd weer rijden richting het zuiden, en door wat navigatie foutjes kwamen we op een landweggetje uit dat weliswaar heel traag, maar met adembenemende uitzichten ons naar het zuiden voerde. Iris was heel snel over haar dagelijkse ochtend humeur heen!

Onderweg kwamen we in een stoffig dorpje "Foxton" genaamt opeens een Nederlanse windmolen tegen, heel erg raar om dat te zien. We hebben er heel even de toerist uit gehangen om daarna snel weer verder te rijden.

Bij een bergsport/kampeer winkel hebben we toch maar een extra warme trui gekocht. We hadden ons een beetje verkeken op de "warmte" die er 's avonds nog lang niet is.
Verder richting Wellington werd het niet speciaal mooier qua uitzichten.

In Wellington hebben we het campertje maar op een parkeerplek gezet, en zijn we onze tijd maar wat gaan doden tot we vanacht de ferry kunnen nemen naar Picton op het zuidereiland. Ik hoop dat ik op de ferry nog een tukkie kan doen. Iris neemt het er van en ligt al lekker te knorren naast me terwijl ik op een "geleend" draadloos netwerk ons weblog wat bijhoud.

Tot snel, en tjsa je weet nooit wanneer we weer internet hebben.

Eerste dagen Thames

Helleu Allemaal,

De eerste dagen in Thames!

Na dat we eerst een paar dagen hebben genoten van regen, harde wind en kou is het vandaag eindelijk vakantieweer, het zonnetje schijnt en het is "kortebroeken" weer geworden.

Vandaag zijn we met Tessa Chris Tara een rondje gaan rijden in het autootje.

We zijn langs de kustweg richting Coromandel gereden, en hebben daar gepicknikt op een kiezelstrandje.

Een filmpje om te zien hoe mooi het is:

Iris en ik gaan vandaag een beetje het campertje inrichten, morgen de weg op!

We posten later weer wat nieuwe dingen en foto's

De heenreis.

Dinsdag middag was het zo ver, om 10:30 werd ik door mijn broertje afgezet bij Schiphol, Iris kwam precies op het zelfde moment aan. Ewout moest helaas meteen door naar zijn werk, maar Leonard wilde graag nog even langs komen. Hij kwam op de motor gezellig nog even een bakje koffie net ons drinken.

Om 13.05 stipt zijn we weg gevolgen richting Hong Kong.

Na de stewardes te vragen of ze misschien iets kon regelen voor ons heeft ze een mooi plekje voor ons geregeld bij een van de schotten naast de WC's, hierdoor had ik een stuk meer beenruimte dande normale plekken.

Ik had alleen een nucleaire verkoudheid opgelopen die zich volledig in het vliegtuig uitte. Gelukkig zat ik naast de WC en kon ik met regelmaat wat WC papier er uit halen om mijn constant lopende neus te stelpen.

Voor ons gevoel kwamen we middernacht aan op Hong Kong, en natuurlijk door het tijdsverschil zit je meteen in het "ontbijt" ritme en zijn we meteen de stad in gegaan.

Met een redelijk brak hoofd de bus in en hop naar Kowloon. Iris was al een keer eerder in Hong Kong geweest, maar ik nog nooit.

In Kowloon zijn we gewoon maar een beetje gaan window shoppen, en langzaam richting de ferry naar Hong Kong gelopen.

Daar wat gegeten, en de ferry genomen.

Wat een ongelofelijk grote stad is het, het lijkt wel een mierenest.

Wel heel leuk is dat alles in twee talen opgeschreven is, en je probleemloos je weg overal heen vind.

Toen we een mooi straat restaurantje gevonden hadden hebben we meteen maar een lekkere chines lunch er tegen aan gegooid.

De stad is heel schoon op straat, maar zodra je omhoog kijkt zijn er wel degelijk grote contrasten.

Alles wat boven de gevels van de winkels zijn is verschrikkelijk groezelig en vies.

Wat heel erg leuk was dat de veerbootjes echt nog heel oud zijn, en daardoor heel erg gedateerd lijken tussen alle wolkenkrabber.

Hieronder zie je het "vuilnisbootje" varen, deze mannen hebben een schepnetje en varen langs de kant om troep uit het water te vissen.

Na dat we de ferry af kwamen, merkten we dat het in Hong Kong dat het daar nog rijker is dan in Kowloon, alles is nog groter en luxer.

Ook zie je aan de bussen en trams dat de engelse invloed nog lang niet weg is.

Nadat Jeroen zijn nieuwe iPhones gescoord had bij een winkeltje zijn we weer terug gegaan richting het vliegveld, daar hadden we nog een half uur om wat te shoppen voor dat onze volgende vlucht vertrok.

In het vliegtuig heb ik de zelfde truuk weer uitgehaald, en de stewardes had zelfs een plek bij de nooduitgang voor ons beide. Dat was natuurlijk heerlijk, we konden beide met de beentjes gestrekt.

Ik hoopte dat ik nu wat beter kon slapen, maar dat ging nog steeds niet erg goed, ik denk dat ik precies 2,5 uur geslapen heb, dus samen met de verkoudheid werd het er voor mij niet beter op, Iris was ook niet de vriendelijkste meer want die kan ook niet erg goed tegen weinig slaap, zij kon overigens wel wat langer slapen dan ik, dus dat was fijn voor haar.

Om 12:30 locale tijd landen we op Auckland, daar werden we aan een gestapo verhoor onderworpen door de "Bio inspection" of wel wel geen rare dingen hadden meegenomen die wel eens slecht voor de Nieuw Zeelandse ecologie zou kunnen

zijn, maar na wat overtuigende woorden lieten ze ons zonder morren door met onze chocola en andere koekjes en lekkernijen voor Tessa en Chris.

Toen we buiten kwamen, waren Tessa en Chris nog niet op het vliegveld, dus na ongeveer 10 minuten wachten kwamen ze met hun piepjonge dochter aan lopen, erg leuk om ze weer te kunnen zien, en best wel raar als je zo aan de andere kant van de wereld staat!

Ik was inmiddels toch wel een beetje ziek geworden van combinatie verkoudheid en jetlag en ben meteen even een uurtje gaan slapen, dat hielp een beetje gelukkig.

's Avonds lekker een pizza gegeten, en daarna het bed in, maar ja dan word je natuurlijk al weer vroeg wakker. Om 06:00 stond ik al weer naast het bedje.

Ik heb wat meer foto's online gezet voor de liefhebbers;

Hier kan je nog wat meer foto's zien.